Armoede op Curaçao is een reëel probleem. Het eiland maakt al enige tijd een periode van grote en steeds verergerende armoede door. Er is sprake van hoge werkeloosheid, wat een sociaal-maatschappelijk probleem met zich meebrengt. Velen leven onder het bestaansminimum. Dit neerwaartse economische proces gaat bovendien gepaard met het verergeren van steeds sociaal-maatschappelijke ontwrichtingen: armoede, de emigratiestroom naar Nederland, drugsgebruik, vandalisme en criminaliteit. Het scholingsniveau is gedaald, de bedrijvigheid is aangetast en het investeringsklimaat is verslechterd.

De meest recente statistieken (CBS 2001) wijzen het volgende uit:
Het aantal inwoners op Curaçao is 125.036. 30 Procent van de bevolking leeft van een inkomen van minder dan NAf 500 (± € 216) per maand en 41% heeft minder dan NAf 1000 (± € 435) per gezin. De werkloosheid is gemiddeld 17 procent. Daarvan is 35% jeugd, 17,5% vrouw en 47,5% man. Van de werkelozen is 46% gemiddeld 1 jaar werkeloos en 20% meer dan 3 jaar werkeloos. 6 Procent van de werklozen krijgt bijstand. Het gemiddelde inkomen van een bijstandtrekker, alleenstaand met gemiddeld drie kinderen, is NAf 271,80 (± € 118) per maand. Een echtpaar ontvangt gemiddeld NAf 487,50 (± € 211) aan bijstand per maand.

39 Procent van alle gezinnen op Curaçao zijn eenoudergezinnen met een moeder als gezinshoofd. 10 Procent van deze moeders is tussen de 13 en 19 jaar oud. In achterstandswijken ligt dat percentage rond de 15,6. Kinderen en jongeren van 0-25 jaar vormen 37 procent van de totale bevolking. De groep kinderen van
0-4 jaar bestaat uit bijna 11 procent van de totale bevolking. Voor 15.000 kinderen wordt geen alimentatie betaald door de vader. Ongeveer de helft van de Curaçaose kinderen wordt opgevoed in een eenoudergezin met meerdere kinderen. Daarnaast groeit 10 procent op in een huishouden dat bestaat uit meerdere gezinnen.

De gevolgen van armoede op Curaçao zijn onder meer gebrek aan voldoende en gezonde voeding, beperkte woonvoorzieningen, beperkte mogelijkheden voor kinderopvang, beperkte ontwikkelingsmogelijkheden, beperkte deelname educatieve en recreatieve activiteiten en dat meer mensen hun toevlucht zoeken in drugs, prostitutie en criminaliteit.